| تبليغات | X |
انصاري فهلياني
نامه ای برای غزل:(م.نگین تاجی)
گِلی کردی وُ گفتی دل گرُهته
وَ دهسیت ای سفر مشکل گِرُهته
غزل سی مُو دَ نیگَی تا بسوزُم
سراغی نیگری وَی حال و روزُم
اگر ایخی بری حرفی نیارم
اما ویس تا بگم و روزگارم
اگر بی دل غزل سازی نیاره
اگر عشقم دَ آوازی نیاره
گمون کردی که مهرم سرد ویبو
رفیق عشق تو نامرد ویبو
گمونت بد گمونی بی عزیزم
مو ایخواسم غمَ صحرا نریزم
مو هم طاقت نیارم دیرَت ابوم
صدقی بُرگِ مث شمشیرت ابوم
خدا دونه که ماتم رهمَ بهسه
غمِ نونل پتی سر دل نشهسه
تو خت دونی نه مرده ی او وُ نونم
غم عشق تو بی که ایکه غزونم
تیل کالت دوتا کاسه ی عسل بی
کمون برگلت ضرب المثل بی
پسینی که تیت من ره ولم که
یه کیشی وم کشی و باطلم که
مث مشق دبستانی خطم زی
خوتم املا گرهتی غلطم زی
و درگاه روندی و ور پیچناییم
و کیفار دو برگت پیتناییم
دو تا ورمه ی پلت مث دار ونامه
و هر جا ایروم سایت نهامه
دلم سر کیچه سر گردونت ایبو
و پا بوست ایا قربونت ایبو
تموم کیچه بَی خرسُم تر ایبو
زمهسون تیم عاشقتر ایبو
اگر سی تو د نیگم شعر نازی
اگر بَی تو ندارم عشق بازی
بیون درد فقیری عشقَ خو که
مِنَ مِن وُرد بدبختی ولو که
فلک از نو دوباره بونه کرده
غم اورده من ای دل حونه کرده
دَ نیسازه زمین بی حال زارم
زمونه ی بی وفا که تهلخوارم
زمسون برفَ بارم کرد و کشتم
یه تربه شرمساری بهس و پشتم
شمر سوم وستم سر گرده وابی
چویل عاشقی پژمرده وابی
تو نونی گرگ سرما جون گرهته
تغرس غم و ای سامون گرهته
تو نونی درد بی نونی چه سخته
امیدَ خیم آخونی چه سخته
نشهسن سر گلیم سرد و نم دار
زدن کرکیتَ سینه ی سردتمدار !
من ای ده نوم آزادی دَ ننگه
خره ی کفتارِ وُ نبده ی پلنگه
خدا روز خشی وی ده نمُنده
کلا سه هم وَ پیز ایما نَخُنده
تموم کیچه پامال گراز ه
جهالت پشت تاپو سر نمازه
صدَی خرس ستمگر گوشَ کر که
عدالت مرد و آزادی سفر که
تموم برگِ ای دارل تکهسه
کَرَه ی انصاف آبادی شخهسه
یکی مال یتیملمون خرده
گلش پرزین اوشامون چرده
اگر بی دل غزل سازی نداره
اگر عشقم د آوازی نداره
گمون کردی که مهرم سرد وایبو
رفیق عشق تو نامرد وایبو
گمونت بد گمونی بی عزیزم
مو ایخواسم غمَ صحرا نریزم
اگر نیگم غزل راهی ندارم
به غیر از مثنوی آهی ندارم
من ایده حونه یِ دل برد برده
تغرس ماتم ایباره وری گل
قلم سر حق کشیده دهس باطل
تموم عشق ای ده نَ دزیدن
عبی دینَ وری باطل کشیدن
کله شرعی نهانُ ور کشیدن
وَ حکم پیکشون دلم بریدن
یکی تشنه یکی گسنه یکی لخت
یکی جومه ی حق سی باطل ای دُخت
یه بر محتاج نون و شوم شوین
یه بر تشنه ی حکومت و چپوین
بیو روزه ی سکوت بشکنیمو
بهون ظلم و َای ده ورکنیمو
دعا سیم کو که شاید واگر آبو
که شاید شویل سه آخر آبو
خدایا کوچنی مَ تو وَ خویی
تو هم مث کهخدا تشنه ی چپویی
خدایا اسب برنومون دز بُ
دو باره تشک افتومون دز بُ
کُتو اومه وَ نو ورتشکنامون
ز من بند کمرمو، اشکنامون
ذره ی غیرت من ای ده دَ نیسی
غلط کردم خدا ! مم بی گنایم
موهم بنده ی تونم بهسه ی دعایم
پرون غیرتم بهسه ی قضایه
دو دهسم رو وَدرگاه خدایه
تو نه دامَ حق مریم کوهزاد
تو نه دامَ کلند عشق فرهاد
تو نه دامَ کمون و تیر آرش
تو نه دامَ حق خون سیاوش
تو نه دامَ حق خرسل فقیرل
تو نه دامَ گریوی دل اسیرل
تموم گرگل وی ده ودر کن
گله ی کفتارَ وی ده درودر کن
اگر کِردی وُ دییُم مِردِ کاری
اگر نییُم بیون بردی نیاری
غلط کردم خدا! تَم بی گنایه ی!!
تو هم پشتیر پرون کهخیایه ی!!؟
م.نگین تاجی
وری وخته جنگه:...
هوا سرد و زمین سرد،آسمون سرد و تشی نی
و دهس شویل تاریک هیجا دل خشی نی
زمین سرده ، نه هیمه ی هه که تا تش ور کنیمو
هوا سهیه، نه نوری هه که شونه سر کنیمو
نه پن تیری من ورد ایسا که بی شو جر کنیمو
نه عشقی تا دمی لویی و پیله ی تر کنیمو
همیشه شویل تاریک سی شوپر بهاره
نه سی شوپر؛ که شوپر مسلکی امرو و کاره
واو شهری که اسبل سه و سرخش بی سوارن
سوارل سر دیارش پا وبند و ظلم بارن
و او شهری که بازارنفهمی داغ داغه
چه بونه ی بهترَ خاموشی و مرگ چراغه
و او شهری که عشقش مرده یه، زنده ی عزایه
بزن تش جون تاریکی نَ ، خاموشی گُنایه
کمون رستم و تیر گز وردا که جنگه
مث شوپر و تاریکی نشهسن ننگه، ننگه
م.نگین تاجی
بییلِ پیسِسَه:...
مالَ ز یر اومه رسی، مالل شخهسه: بَه تو چه؟
چشمیل خشک هفشساله پکهسه به تو چه؟
چشمه زهلی پشت آبایی زلال به مو چه ؟
پر گراز و گرگ ویچو ، بی شکال بهَ تو چه؟
ریشه بییل پیسِسَه عمرش تمومه به تو چه ؟
کِرَکی شاهنومه خوندن دَ حرومه بهَ تو چه؟
سر دلک کرده دلم، فصل خرنگه کُ وری
ایسه موقع گُله و گاله و بنگه کُ وری
سوزیل باغ دل پیوار کردن کُ وری !
دور سر چشمه ی قلم دیوار کردن کُ وری !
تیر آرش غرق افسوس و دریغِ کُ وری !
گردن عشق سیاوش زیر تیغ کُ وری !
تا تبهکاری گر سیوز وَ کاره منشین !
تشتِ خون سووشون تا برقراره منشین !
توطئه ی افراسیاب و مکر کاووسی بسه
ای همه دسمالَ دهسی و قبا بوسی بسه !
مرگ سهراب و عزی تهمینه تکرار وا نبو
گردنِ آزادگی آمُخت اوسار ا نبو !
م.نگین تاجی
لُر اصیلِ
سیت ایگم که امرو بیونی
لر خه من ذاتشِ مهربونی
ار چه طغیون گری مثِ نیل
لُر اصیلِ لُر اصیلِ لُر اصیلِ
رعیت لر اگر شاه زندِ
لر مثِ کُه دنا سربلندِ
مثل دار بلی سفت و محکم
ریشه لر گره خَرده بی غم
تَم نبینی مثش اهل دردی
دور دنیا هم ، ار بگردی
تشنه کُه ی مِرد جنگِ
کشته مُرده قطار و فشنگِ
ار چه طغیون گری مثِ نیل
لُر اصیلِ لُر اصیلِ لُر اصیلِ
امروز برای تو می گویم که بدانی. که در ذات لر مهربانی است.
اگر چه همانند رود نیل طغیان می کند. ولی لر اصیل است
لر حتی اگر شاه زند باشد نیز مانند رعیت است لر همانند کوه دنا سربلند است.
همانند درخت بلوط سفت و محکم ایستاده است. ریشه لر با غم گره خورده است.
دور دنیا اگر هم که بگردی، همانند لر اهل دردی نمی بینی.
او تشنه کوه و مرد جنگ و قطار و فشنگ است.
اگر چه همانند رود نیل طغیان می کند. ولی لر اصیل است
احمد انصاری فهلیانی
خدایا:
خدا صبگهیل ایما شو سهونِ
خدا برج بلند ایما بهون
نفسل صبح من زمسون منج
حسینو جاش پس بخاری دنج
شلی زرد ننه صغرا چه خش بی
کل و گاله ی ککایل دور تش بی
هوا تیفونی و زمسون سرده
امیرو پا پتی نونی نخرده
بچی همسایمون جومی نداره
که بارون من سرش فیشکی وراره
تغزسل دون گپو سیمون قضای
نترسیتون که بالا دهس خدای
کمین کرده یه گرگی وی حوالی
خدا نیسی من ای کُه دون شکالی
ننم ایگو چه اوری من هوایه
به ایما چه زمین این کخدایه
پرستو چالش گم کرده امشو
همی هستیش شاهین دا دم او
دل ایما نه ی نِها من کوره ایپخت
و جیقه ی ما جگر دیمون ایسخت
یه اور تنگ سهیی من هوایه ی
چه طاعونی که دردش بی دوایه ی
هفی کورل که مهس اژدهاین
سر سفره ی فقیرل تش بلاین
نه گندم هه که داسم وش کنه کار
نه غیرت هه که ای مالل کنن بار
نه نعلی هه که اسبم پا و دو بو
نه بارون هه که کوزم پر و او بو
چپون خهس چپون گسنه وخویی
بیت غارتگرل که ایل و روی
درِِ روزل خشومو بهسه وابی
خدا هفتا ککا هفت دهسه وابی
همو پیزی که دارل بی پر ابی
خدا مرغ سلیمون کافر ابی
قلا سهیل نهاین قارقار
ویادم بردن فصل بهار
کموترل کهی سر تنگ نیسن
من ای دنیی دو رنگی رنگ نیس
بره دهس خدا گل بی قضا بی
خدا عمرت بده تهنا نه وابی
پسین که دنا سی هیکلت بو
ستاره ی اسمون جی خاللت بو
کهیلی سرکشی مث تش خرنگی
چویلی نو رسی مث دار خنگی
پلت سه تر و اور من هوایه ی
تیت اوریشم سوز دنایی
حواست بو بهارم رهته پیزه
دلت نونم چشه بی مو و غیزه
وریسم شانشین نک بویزم
وری تاوی دلم مشتک بریزم
وریسم خوم دوای دردم ابم
د آسوده و حرف مردم ابم
مث گندم برشته زی برشتیم
وری دفترچه ی قلبت نوشتیم
نوشتی تا قیومت یارت یبم
همیشه بی تنم غم خوارت ایبم
جر خرس و روویه مه نیایی
صدای گرگ نسهه ی مه نیایی
کرو گندم برون تو وخویی
زمین مث چهل خون تو وخویی
بیو شاهین بختم بی پرآبی
کر سنگر نشین بی سنگرآبی
وری خسرو دوباره جون گروهته
زمین و آسمون خون گرهته
بیو تا کپدره ی بختم ول ابو
دوباره تیر عشقم زر کل ابو
سیانومی منه روزی نوشتن
که من کاسه ی تیم باوینه کشتن
ویادم نی رو ای مهربونم
تو وم خواسی همیشه گل بمونم
اما پیز اومه و ورتر زنایم
مث واپیتنو ور پیتنایم
و دس عشق زمین خیش کردم
چلوس عاشقی ن پیش کردم
گدازه ورکشی و ور برشتم
و قلبم ترکش آرش گرهتم
نهایی خویش گا من بهسکونم
پلیش ابی تموم استخونم
بیو رسم که رخشت بی رکابِ
دلم سی مرگ سهرابت کباب
و رودابه بگیتون تا بیایه
و کُه تاسک بگیتون تا ورایه
غمم سنگینِ دردم بی شماره
مسی خنجر من ای پهلی دیاره
دلم نونم چشه امشو گرته
طبیب دردلم دل تو گرته
(اگر ایخی بری حرفی ندارم
اما ویسا بگم و روزگارم)
نه دل ایله برم نه ایلم که ویسم
و ترکه ی تر بلیطی بندش ایسم
وش ارشورم که شاید ادم ابو
و حرفل بی خودش شاید کم ابو
دل بیچاره تقصیری داره
وراسی طاقت دیری نداره
همه ی تقصیرل این اهوی دشت
که ایطو هفتمون بالا ی هشتِ
درو ای چشمه تا پیین در ایه
درو تا ارزوی دل ورایه
درو تا گلل مال دوست آبن
تموم سوزیل ناموست ابن
خدایا جونمرگم کرده ای عشق
و تیغش برگبرگم کرده ای عشق
کرو پیوار دل سختن نداره
تیی عاشق و یک دختن نداره
زی کافر کشم کردی و رهتی
و عشقت نا خشم کردی و رهتی
شاعر: بهنام کشاورز
تهیه و تنظیم:نگین تاجی